من از پشت زندان غم امدم

من از ارزوهای دور و دراز

من از خواب چشمای نم امدم

تو تعبیر رویای نادیده ای

تو نوری که بر سایه تابیده ای

تو یک اسمان بخشش بی طلب

تو بر خاک تردید باریده ای

تو یک خانه در کوچه زندگی

تو یک کوچه در شهر ازادگی

تو یک شهر درسرزمین حضور

توی راز بودن به این زندگی

مرا با نگاهت به رویا ببر

مرا تا تماشای فردا ببر

دلم قطره ای بی تپش در سراب    

 مرا تا تکاپوی در یا ببر

من که با دلواپسی ها زیستم

من که در طوفان سختی های تلخ

بی صدا در غربتم بگریستم

این منم ؟ نه ٬ نه ٬ این من نیستم

هر نفس می پرسم از خود کیستم ؟

سردی عشقم ؟ سکوتم ؟ سایه ام ؟ 

ماتمم ؟ دردم ؟ عذابم ؟ چیستم ؟

ای همیشه با دلم همراه و یار

لذتی از جنس خوشبختی بیار

ابر شو در آسمان دیده ام

بر غم بی طاقتی هایم ببار !

است بنام اشک.فریادبلندی است بنام اه.اینه شکسته ای است

بنام دل.تجربه خوشایندی است بنام اشنایی وطعم تلخی رابدنبال

داردبنام جدایی.........زندگی ملکه زیبای است بنام عشق چشمه

زلالی است بنام مهر ومحبت......

ومن اولین درسی که اموختم اشنایی بود ومهربود ومحبت بود و

عشق بود واشک بود واه...............................

صفحه دلم کیش کردم. وتو باانتخاب سیاهترین مهره دلت به یک حرکت منو جلوی

همه مات کردی...........

چاره کن  دردکسی کز همه ناچارتر است

من بدین طالع برگشته چه خواهم کردن

که زمژگان سیاه تونگون سارتر است

گر توام وعده ی دیدار ندادی امشب

پس چرا دیده ی من از همه بیدارتر است

هر گرفتار که در بند تو می نالد زار

می برد حسرت صیدی که گرفتار تر است

عقل پرسیدکه دشوارتراز مردن چیست

عشق فرمودفراق ازهمه دشوارتر است